امروز دلم به هیچ صراطی مستقیم نبود. صبح رفتم باشگاه. بعد هم ناهار خوردم. تا اینجا همه چیز در ظاهر خوب بود. اما بعد از ناهار دچار ملال شدم. دست و دلم به هیچ کار نمیرفت. گوشی بازی کردم، اینستاگرام گردی، چک کردن توییتر، تلگرام... هیچکدام به دردم نخورد. یک لیوان شیر قهوه برای خودم درست کردم و رفتم نشستم پشت میز تا مطالعه کنم اما باز بی قرار بودم. پناه بردم به تختخواب. انگار آنجا تنها نقطه امر جهان بود چون با نگاهی به وضعیت اتاق میشد فهمید بیشتر ساعات روزم را اینجا میگذرانم: سه راهی برق درست کنار تختخواب و گوشی دائما در شارژ، چند لیوان چای و آب خشک شده روی میزعسلی، پیش دستی پوست میوه و تنقلات روی تختخواب درست کنار بالشم، دستمال کاغذی، روبدوشامبر و چشم بند‌ خواب، کتاب رمان فراموش شده کنار پایه تخت. همگی احاطه ام کرده بودند. هیچ نیازی به ترک قلمرو ام نبود. کمی غلت زدم. بعد زنگ زدم به دوستم که شوهرش آخوند است. احوالپرسی کردیم. من از حال روزهایم گفتم هرچند سر بسته. همان چند کلمه هم تلخ بود اما حس میکردم خیلی درگیر بچه کوچکش است که پای گوشی سر و صدا میکرد و صحبت هایم را نمی شنید و خیلی دقیق نمیشد تا متوجه تلخی صدایم شود. آخر سر مثل همیشه گفت یک جایی "بیرون" قرار بگذاریم همدیگر را ببینیم...

(آخ که چقدر من از بیرون رفتن خصوصا با دوستانم متنفرم. یک زمانی میگفت هروقت دلت گرفت بیا پیش من‌. من هم یکی دوبار برای گرفتن کتاب و جزوه بهش سر زدم و ده دقیقه ای نشستم. اما بعد نمیدانم یکباره چه شد که حتی وقتی میرفتم در خانه اش تا امانتی را پس داده یا بگیرم خودش میآمد پایین و دیگر دعوتم نمیکرد بروم بالا. شاید حدس بی ربطی باشد اما به گمانم از وقتی شوهرش من را در خیابان دید اینطور شد. آخوند است دیگر شاید به زنش گفته خوش ندارم این خانم با این وضع حجاب به اینجا رفت و آمد داشته باشد. شاید هم حدسم اشتباه باشد اما بالاخره پای من از خانه دوستم بریده شد. او هم که به جز تولدم علی رغم اصرارهایم دعوتم را نپذیرفت).

مکالمه مان زیاد طول نکشید. از ملالم هم که کم نکرد. بعد دیدم دلم سیب زمینی سرخ کرده میخواهد. آن هم به مقدار زیاد. با دستگاه غذا ساز سیب زمینی را ورقه ای کردم‌. آن را شستم و خشک کردم و در روغن فراوان برشته کردم. بعد نشستم جلوی تلویزیون که از قضا داشت فیلم "مرهم" ساخته علیرضا داودنژاد را پخش میکرد. حس میکردم قصه دختره از بابت تنهایی عظیمی که احساس میکند خیلی شبیه من است و بغضم عمیق تر میشد. میلم به سیب زمینی تمامی نداشت. دلم میخواست هرچقدر میخواهم بخورم. دیگر کنترل وزن و چربی خون و کاهش خطر کبد چرب معنی نداشت؛ بحث بقا مطرح بود. داشتم از بی حوصلگی از ملال از پوچی یا هر احساس بد دیگری که به ذهن برسد میمردم و سیب زمینی سرخ کرده تنها راه نجات به نظر میرسید. بعد از آنکه از خوردن فارغ شدم (بهتر است بگویم "خسته شدم")همه ظرف ها را شستم، خشک کردم و در کابینت ها چیدم. فیلم تمام شد. در سکانس پایانی طناز طباطبایی می پرد تو بغل مادربزرگش و با صدای بلند گریه میکند. من هم زدم زیر گریه. بعد از خودم پرسیدم که آیا افسرده شده ام؟ چیزی در من لجوجانه انکار میکرد اما مگر افسردگی شاخ و دم دارد؟ چشم باز میکنی و میبینی بال و پَر احساست از یک ماده شبیه به قیر، سیاه، بهم چسبیده. در باتلاقی گیر کرده ای و هرچه بیشتر تقلا میکنی بیشتر فرو میروی..