وقتی برای تحویل مدرک و گزینش اولیه رفتیم اراک خانم های زیادی رو دیدم که رشته من قبول شده بودند. البته من نزدیک نمیشدم و صحبتی نمیکردم اما از حرف هایی که با هم میزدند متوجه نمرات بالایی که کسب کرده بودند میشدم و دقیقا به همین دلیل بود که دوست نداشتم با کسی صحبت کنم چون باعث تضعیف روحیه م میشد. اما فاصله خیلی محسوس بود. اون ها امتیازهای زیادی داشتند که عادلانه یا ناعادلانه ، نمره نهاییشان رو خیلی بالاتر از من میکرد : بومی بودن، فرزند داشتن و برخورداری از سهمیه های مختلف مثل ایثارگری. تازه داشتیم با بحث سهمیه ایثارگری و خانواده شهدا کنار می اومدیم که بحث سهمیه بومی بودن و فرزند داشتن مطرح شد. البته نمیتوانم کسی را بخاطر برخورداری از این سهمیه ها سرزنش کنم چون اگر خودم دارای این سهمیه ها بودم به احتمال زیاد از این فرصت بهره می جستم ولی خب نمیفهمم واقعا مادر بودن یا بومی بودن دقیقا چه کمکی به افزایش شایستگی های فردی یک معلم میکند.

یک چیز جالبی هم که متوجهش شدم این بود که متقاضیان برای قبولی در این آزمون به کلاس کنکور میرفتند و در آزمون های آزمایشی شرکت میکردند و هزینه های هنگفتی پرداخت کرده بودند. باورش برایم سخت است که برای آزمونی که از هر رشته شغلی، در هر شهر، یک نفر می گیرد اینقدر هزینه و برنامه ریزی کنی.

یک اتفاقی که البته خیلی حالم را گرفت و یکجورهای تیر آخری بود که بر قلبم نشستم، ضعیفی چشمم بود. واقعا به یک دلیل احمقانه شانسم نسبت به بقیه کمتر شد و آن هم اینکه بدون عینک دید خوبی ندارم! برای همین گفتند "هفته دیگه باز دوباره باید بیای اراک تا در کمیسیون پزشکی شرکت کنی و درباره صلاحیتت تصمیم بگیریم" حالا هرچی میگویم من با عینک بیناییم خوب است قبول نمیکردند و میگفتند بدون عینک هم باید از یک حدی بالاتر باشد. خیلی غصه خوردم و واقعا اون لحظه بغض کردم و دلم گرفت. پاک روحیه م را باختم. همینطوریش با سهمیه آزاد و این نمره پایین مقابل خیل عظیم رقبای سهمیه دار، دستم خالی است. با این کارشون رسما همان یک خورده شانسی هم که داشتم رو از من می گیرند. احساس خیلی خیلی بدی بود. اونقدر بد که وقتی از مرکز اومدم بیرون قسم خوردم اگر نهایتا ردم کردند، به هیچ عنوان دیگر توی آزمون استخدامی آموزش پرورش شرکت نخواهم کرد.