شوهرم خیلی حساس است و سر چیزهای کوچک عصبانی میشود. ماجرا از این قرار است که ما قرار است آخر این هفته انشالا اسباب کشی کنیم به منزلمان و از آنجایی که عمر این خانه ای که خریده ایم ده ، دوازده سال هست، قبل از رفتنمان لازم بود تعمیراتی روی آن انجام دهیم. میتوان حدس زد که پروسه اجرای این تعمیرات و زمانبندی آن به گونه ای که قبل از اسباب کشی همه آن ها انجام شوند تا چه حد میتواند استرس زا باشد و درست پیش نرود. اما شوهرم از بس کمالگراست، همه چیز را بی نقص می خواهد و همه می دانند زندگی برای آدم های کمالگرا تا چه حد میتواند سخت باشد. برایش ناراحتم و دلم میخواست انقدر سخت نمیگرفت.؛ چون هرچه قدر هم که تو درست و دقیق برنامه ریزی کنی باز یک سری عوامل بیرونی هست که خارج از کنترل توست و درست پیش نمی رود. راه حلش این است که از اول پیه این چیزها را به تنت بمالی ، آمادگی ذهنی به خودت بدهی و از همه مهم تر صبور باشی. از طرفی نمیدانم این انتظار تا چه حد منطقیست. چون خودم هم تا قبل از مصرف آسنترا همه این خصوصیات او را داشتم، نمیتوانم توقع داشته باشم همه آدم های دنیا (و به طور خاص شوهرم) قرص بخورند تا به سطح آرامش بی نقص آسنترا دست یابند.

+دلم میخواهد اضافه کنم که البته پشت این آرامشی که دارم یک جهان بینی و نگرش خاص نیز هست: زندگی در این جهان هیچوقت بی نقص نبوده و نیست. بارها توی همین وبلاگ گفته ام هیچ جا به انسان ها وعده آرامش روی این زمین خاکی داده نشده خصوصا در ایران که هیچ چیز سرجای خودش نیست. پس چه بهتر که آدمی به قول معروف خونش را کثیف نکند و سر هر موضوع پیش پا افتاده ای اعصابش را به هم نریزد. البته همچنان مطمئن نیستم علت این آرامش مستقیما این نگرش بوده باشد چون همانطور که بالا گفتم پای کاتالیزوری به اسم "آسنترا" در میان است که کارها را سهل و تبدیل افکار و عقاید به اعمال را شدنی میسازد.

سخنم را با این بیت از حافظ تمام میکنم که حسن خطاب است:

گفت آسان گیر بر خود کارها کز رویِ طبع

سخت می‌گردد جهان بر مردمانِ سخت‌کوش