یکی از داستان های شل سیلور استاین قصه کودکی بود که آنقدر زار میزند که توی اشک هایش غرق میشود. این تصویر خیلی خوب توی ذهنم نقش بسته خصوصا به علت نقاشی بامزه ای که خود نویسنده ضمیمه این قصه کرده بود. علت گریه این بچه البته ربطی به حس و حال من نداشته و ندارد اما خیلی وقت ها که دلم گریه میخواهد یاد این تصویر می افتم و گمان میبرم این بنیه در من هست که آنقدر اشک بریزم تا در آن غوطه ور شوم...