خوبیش به اینه که آدمیزاد دووم میاره. یعنی ته دلت قرصه که حتی اگه قحطی بشه، بی آبی بشه، گوشت قرمز و ماهی و حبوبات از سبد غذاییت حذف بشه باز زنده می مونی. حتی اگر بیشتر ساعات روز برق نداشته باشی یا آب جیره بندی بشه باز زنده می مونی. حالا شاید یکی بگه "با این شرایط آدم بره سرش رو بگذاره زمین بمیره بهتره" منتها اینطور نیست. حتی تحت کنترل خودت هم نیست. آدم زنده می مونه. خیلی بهش سخت میگذره ولی باز تمام سلول های بدنش خودشون رو برای بقا تطبیق میدن.

من همیشه وقتی نگران اوضاع کشورم، اوضاع محیط زیست، گرونی ها و بحران انرژی میشم به زمان های خیلی دور، به انسان هایی که ده ها سال قبل زندگی میکردن و یک دهم امکانات الان ما رو نداشتن فکر میکنم و می بینم اون ها هم دووم آوردن پس دووم آوردن جزو ذات آدمیزاده. قطعا دلم نمیخواست شرایط انقدر سخت باشه ولی خب زندگی راه خودش رو پیدا میکنه حتی توی سخت ترین شرایط.