هوا ابریست. باران هم که میبارد روی تن زمین خشک و داغ، عطر کاج های سوخته را به مشام می رساند. یک بوته یاس را بو می کشم. ترکیب عطر باران و خاک و کاج و یاس، یاد سال های دور امتحان نهایی خردادماه را برایم زنده می کند...

چقدر دورند آن سال ها! گویی یک قرن پیشند.. تو گویی اصلا این خاطرات را نمیتوانم از آن خود بخوانم. انگار تصویر دخترک آن سال ها من نیستم یا نمی توانم باشم. جهان این سال های اخیرم از زمین تا آسمان با آن روزگار فرق می کند...

پلک میزنم و خودم را از خاطره آن روزها میرهانم.. هرچه بوده گذشته! تمایلی به مرورشان ندارم. من در اکنون هستم و ازین روز ابری-بارانی-آفتابی خردادماه، خاطرات جدید شکل می دهم.