به اینکه احادیث درباره جهان پس از مرگ چه می گویند کاری ندارم. من دلم می خواهد با خلاقیت خودم به اوضاع " آن طرف" نگاه کنم.. مثلا دلم می خواهد تصور کنم آدم های مرده در واقع زنده اند اما در خاطرات گذشته. به طور مثال مادر بزرگ من هنوز زنده است و توی خانه قدیمی محله شیخ داد یزد، پای سماورش نشسته و نان لتیر میپزد برای صبحانه. و تازه او می تواند در خاطره دیگری زنده باشد: مثل خاطره یک روز تابستانی در اتاقش منتظر دخترها و نوه ها.. این ها می توانند حقیقت داشته باشند و اصلا چه کسی گفته خاطرات گذشته ما نیست و نابود شده اند؟ شاید آن ها محلی برای ادامه حیات آدم هایی اند که رفته اند آن سوی مرز زنده بودن..‌ سفر به گذشته...همانطور که سفر به آینده حداقل از لحاظ تئوری امکان پذیر است..