همیشه وقتی صحبت از رفتن و مهاجرت یک عزیزی می شود باید دلت را خوش کنی که او حالش خوب است و خود خواسته به این سفر می رود و آینده ای بهتر در انتظارش است. در این میان، نمی توانی برای دلتنگی نقشی قائل شوی و خودخواهیست اگر انتظار داشته باشی آن ها بر مبنای این احساس تصمیم گیری کنند یا تصمیم خود را تغییر دهند. این وسط تو می مانی و احساسی آواره. احساسی یتیم که هیچکس سرپرستی اش را قبول نمی کند..