قبل از ازدواج، ساعت های طولانی رو صرف میکردم به تحلیل رفتار اطرافیانم، به اینکه چه رفتارهایی با من داشته اند و چقدر از کاراشون و صحبتهایشان رنجیدم. قاعدتا همیشه به این نتیجه می رسیدم که هیچکدام دوستم ندارند و به مرور دوباره و دوباره درک تلخ این رنج، به خودآزاری اعتیادآوری دچار شده بودم...

اما حالا خیلی وقت است که این کار را نمیکنم. عشق باعث شد این عادت مثل خیل عظیم عادت های بدی که داشتم از سرم بیافتد. یک جورهایی انگار عشق یک نفر، جبران همه آن عشق و محبت هایی باشد که از من دریغ شده اند.