ببین مهدیه جان، دوست خوب و نازنینم، اینکه تو در ۳۶ سالگی با همسرت آشنا شدی و ازدواج کردی خیلی هم خوب است پس نباید بگویی "همه چیز خوب است ولی کاش زودتر ازدواج میکردم". اما و اگر آوردن در سرنوشتی که برایت رقم خورده و الان کاری برای تغییرش نمیتوانی انجام دهی اشتباه است. اعتراض تو مثل آن میماند که دختری از اینکه در ۱۷ سالگی به بلوغ رسیده شاکی باشد و بگوید کاش در ۱۲ سالگی چنین میشد؛ این یعنی چشمش را به روی آن همه رشد قدی خوب و مناسبی که داشته ببندد. حالا تو انگار نمیبینی این پختگی و این سال های صبر و حوصله چقدر به کمال تو کمک کرده! انگار یادت نمی آید چه سفرها رفته ای، چه کارها کرده ای ، چه قدر با آدم ها و مکان های جورواجور آشنا شده ای.. همه این ها از تو آدمی ساخته که الان هستی.. اصلا همین پختگی باعث شده چشم های تو باز شود و مرد دلخواهت را ببینی، شاید اگر در ۲۵ سالگی با او آشنا میشدی او را انتخاب نمیکردی و قصه ات به این زیبایی که الان هست رقم نمیخورد...