یک چیزی را میدانی دخترجان؟ اگر خدای ناکرده مبتلا به دیابت یا کبد چرب شوی کسی نمی گوید چون افسردگی داشته تو را مورد عنایت قرار میداده، کنترلی بر غذای دریافتی ات نداشتی، که چون بی حوصلگی و ملال و دلتنگی و غربت روی دلت هوار شده بود یک جعبه نیم کیلویی شیرینی را با بغض بلعیده ای، پای گاز ایستاده و از سر قابلمه غذا میخوردی و نیمه شب عطشت را با بستنی رفع میکردی، که پشت همه این رفتارها نفرتی بوده که از خودت، بدنت و کمبودهای احساسی و اجتماعی ات احساس میکردی اما هیچوقت اصل منظورت این نبوده که مرضی مثل دیابت، جانت را ذره ذره بخورد!

علت و انگیزه و احساسی که پشت این قضایا بوده پشیزی اهمیت ندارد و آنچه مهم است مجموع کربوهیدراتیست که به بدن خودت ریخته ای و قند خونت را ذره ذره بالا برده. توی مسئله بیماری و سلامتی، هیچکس به احساسات تو اهمیت نمی دهد. توی بیولوژی و فیزیولوژی بدن همه چیز حساب دو دو تا چهارتاست!