از طرفی به خودم حق میدهم چون از آن مدل آدم ها هستم که با به زبان آوردن آرام میشوم، عامیانه اش میشود : غرغرو!. خیلی سعی کردم که اینطور نباشم، نشد. دست خودم هم نیست، دنبال راه حل هم نمیگردم. فقط دلم میخواهد برای یکی حرف بزنم و او فقط شنونده خوبی باشد، اصلا نه راه حل بدهد نه دل بسوزاند و نه قضاوت کند. فقط شنیده شوم. خواسته زیادیست؟!