تا اینجای زندگی مشترکمون فهمیدم اگر میخام زندگی آروم و خوب و خوشی داشته باشم باید چشمامو روی چیزهایی که از همسرم انتظار دارم، ایده آل ها و توقعاتم ببندم و در عوض روی شخصیتش تمرکز کنم... یعنی اون آدمی که هست، با تمام خوبی ها و بدیهاش در کنار هم.

یک سال اول زندگی مشترکمون خیلی سخت بود. وقتی تفاوت هامون رو میدیدم، عادت داشتم هی بگم "دوس داشتم تو فلان مدل میبودی/اون کارو میکردی/ و..." اما دیدم این رویه بیشتر باعث فرسایش ذهنم میشه، باعث میشه گاها عذاب بکشم. اما خب، حالا تقریبا یه چند ماهی هست که پذیرفته ام که همسرم همینیه که هست! و من نمیتونم تغییرش بدم و البته خیلی خصوصیات خوب داره که میتونم به جای خصوصیاتی که نداره، روی اون ها تمرکز کنم.💁🏻‍♀️

همیشه بر این باور بودم نمیشه یک فرد کاملا مطابق میل شما باشه. همیشه یک سری تفاوت ها بین شما و همسرتون وجود داره که طبیعیه. پس بهتره روی ویژگی های خوب همدیگه تمرکز کنیم و ویژگی هایی هم که نمی پسندیم، بپذیریم.🤗😌

+بعد از یه مقدار چالش که با شوهرم داشتم این چند خط رو نوشتم و الان آروم ترم. دارم به این فکر میکنم زندگی مشترک با همه بالا و پایینی که داره خیلی بهتر از تنها موندنه. یکی از مزایایی که داره افزایش صبر و سعه صدره البته.😑

نه مثل اینکه هنوز کاملا آروم نشدم...