امروز وقتی داشتم پیاده روی میکردم از جلوی محل کار (سابقم) رد شدم حقیقتا احساس یک پرنده آزاد را داشتم و توی دلم این آزادی را با هیچ چیز عوض نمیکردم. تصور اینکه در همین لحظه که من به راحتی در خنکای یک صبح اردیبهشت ماهی این آزادی را دارم که به پیاده روی بروم، برای کارهای دلخواهم برنامه ریزی کنم، تحرک بیشتری داشته باشم، از زندگی لذت بیشتری ببرم و در مجموع به صورت بهینه از وقتم استفاده کنم در حالیکه ممکن بود همچنان درگیر پشت میز نشینی باشم خاطرم را آزرده کرد و اطمینان بیشتری پیدا کردم که هرگز خواهان برگشت به شغل سابق نیستم.