بالم لب کامان خریدم ۱۳۰ تومن، به حای اینکه لبم رو نرم کننده، خشکی لبم رو بیشتر کرده! یه پیراهن ساده از یه برند تخیلی ایرانی با اسم احمقانه Popo خریدم ۸۰۰! با یه طرز دوخت فوق العاده بی سلیقه و یه جنس شدیدا مستعد چروک ! یه تاپ نخی نازک و بی کیفیت که از بس نازکه رد دستم از پشتش پیدا میشه خریدم ۳۹۰!

+خسته شدم از بس هرچی میخرم گرون و بی کیفیته! همه اجناس موجود در مغازه ها، اجناس ایرانی بنجل هستند بنابراین حق انتخابی هم عملا نداریم. مصرف کننده ایرانی می مونه با یک دنیا اسم های اجق وجق که همه تلاششون رو کرده اند خارجی به نظر بیان! اما این تلاششون فقط در حد اسم و نام تجاری و طراحی لوگو باقی مونده و به مرحله تقلید کیفیت و خدمات پس از فروش نرسیده. هی میگن مبارزه با قاچاق، حذف واردات که از تولید کننده تنبل و مفتخور ایرانی حمایت بشه و در مقابل همین تولید کننده های زالوصفت بی وجدان بدون عرضه هیچ گونه وجه تمایزی اجناس یکی از یکی داغون ترشون را با قیمت های فضایی میریزن توی بازار! از لوازم خانگی بگیر تا لوازم آرایش و پوشاک!..