یکی از حسرت هایی که این روزها میخورم این است که چرا همان وقت که پوستم شروع به جوش زدن کرد به فکر درمان نیافتادم؟ البته دلیلش را خیلی خوب می دانم: بنده به هیچ وجه آن ها را نمی دیدم یا مشکل مهمی تلقی نمیکردم! اما خب کاش یکی دستم را میگرفت و میبرد یک دکتر پوست خوب تا الان رد این اسکارهای عمیق و جای جوش ها روی صورتم نمیماند! یعنی من از آن دخترها نبودم که به ظاهر خودم خیلی اهمیت بدهم و از هیچ لوازم آرایشی هم استفاده نمیکردم و الان که فکر می کنم باید یکنفر از بیرون هدایتم میکرده که خب متاسفانه این اتفاق نیافتاد.

تا همین یکی دو سال پیش هم تغییری در رویه ام نداشتم تا اینکه یکی از بچه ها پانسیون ساوه من را با "میسلار واتر" و "تونر" آشنا کرد و آنگاه بود که آگاه شدم! و تازه معنی مراقبت های پوستی و تاثیرشان را درک کردم...